บทที่ 20

เป็นเขาจริงๆ ด้วย ฉันไม่ได้ตาฝาดไปเอง

ฉันยกมือขึ้น ลังเลว่าจะทักทายเขาดีไหม

แต่จิรายุกลับหันหน้าหนีไปเสียก่อน ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังให้ดูต่างหน้า

ช่างเถอะ!

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่ต้องมานั่งคิดมากว่าจะทักหรือไม่ทักดี

แถมยังรอดตัวจากการโดนฝีปากคมๆ ของเขาเชือดเฉือนอีกด้วย

ฉันปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ แล้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ